Koolstofdioxide

De eigenschappen van kooldioxide werden in de jaren 1750 bestudeerd door de Schotse wetenschapper Joseph Black. Dit wordt veroorzaakt door menselijk handelen - voornamelijk door verbranding van fossiele brandstoffen - met klimaatverandering als gevolg.

De atmosfeer van de Aarde bevatte in 2020 ongeveer 417 ppm koolstofdioxide.[3] Deze concentratie neemt verder toe.[4] Dit wordt veroorzaakt door menselijk handelen - voornamelijk door verbranding van fossiele brandstoffen - met klimaatverandering als gevolg.

Enkele toepassingen

Koolstofdioxide opgelost in water vormt koolzuur of diwaterstofcarbonaat . Kooldioxide wordt veel gebruikt in frisdranken. In bier zit koolzuur na vergisting van de maltose uit mout. Het komt ook van nature voor in sommige mineraalwaters.

Ontdekking

Koolstofdioxide werd ontdekt in het begin van de 17e eeuw door de Brusselaar Jan Baptista van Helmont, die het sylvestergas noemde. Hij stelde vast dat na verbranding van houtskool in een gesloten kom, de restmassa kleiner was dan de oorspronkelijke massa. Zijn conclusie was dat het verschil veranderd was in een wilde geest (toen spiritus sylvestre genoemd) of gas.

Chemische eigenschappen

Koolstofdioxide bestaat uit een centraal koolstofatoom waaraan met dubbele bindingen twee zuurstofatomen zijn gebonden. Derhalve komt koolstof hier voor in zijn hoogste oxidatietoestand (+IV). Koolstofdioxide wordt gevormd bij de volledige verbranding van koolstof of koolstofhoudende verbindingen:

{\displaystyle {\ce {C + O2 -> CO2}}}

Bij onvolledige verbranding ontstaat koolstofmonoxide (CO), een toxisch en verstikkend gas dat aanleiding kan geven tot koolstofmonoxidevergiftiging.